پول براي اولين بار چه موقع مورد استفاده قرار گرفت؟

بشر تا مدتها بدون استفاده از پول، روزگار مي گذرانده و آن روشي را كه به نام «مبادله پاياپاي» مي شناسيم به كار مي برده است. اين روش با اين ترتيب بود كه هر كس اگر چيز يا كالايي داشت كه براي خودش لازم نبود، مي گشت و كسي را پيدا مي كرد كه آن كالا را لازم داشته باشد. بنابراين در عوض چيز مورد احتياج خود، اين كالا را مبادله مي كرد.

اولين نوع پول كه به وسيله بشر اوليه به كار مي رفت، عبارت بود از چيز پوشيدني يا خوردني. سرخپوستان آمريكائي تكه هاي حكاكي شده از يك نوع پوست را كه «ومپوم» مي ناميدند، به عنوان پول به كار مي بردند. انواع ديگر پول، عبارت از تنباكو، غلات، پوست يا نمك و بالاخره مهره و منجوق و از اين جور چيزها بود.

عاقبت قطعه هائي از فلز جاي انواع ديگر پول را مي گرفت. اولين مردمي كه پول سكه اي به كار بردند ليدي ها بودند، قوم معروفي كه در آسياي صغير مي زيستند. در قرن هشتم قبل از ميلاد آنها شروع به ساختن پول از قطعات فلزي كردند كه داراي وزن و طرح متحدالشكلي بودند تا به آساني تشخيص داده شوند.

البته طلا و نقره هم قبل از آن، به عنوان پول به كار رفته بود ولي نه به صورت سكه. آنها شمش هائي را رواج داده بودند كه مي بُريدند و وزن مي كردند. اما هيچ نوع ضمانتي براي خالص بودن يا وزن در بين نبود. بنابراين ليدي ها اولين كساني بودند كه فكر مي كردند بهتر است اين قطعات فلزي را با نشانه اي مُهر بزنند تا ضمانتي در بين باشد. مردم ديگر هم از آنها تقليد كرده و بنابراين اين كار تدريجاً در همه جا متداول شد.

بعد از قرون وسطي فكر تازه اي پديد آمد كه به جاي سكه هاي طلا يا نقره از اوراق تعهدي براي پرداخت پول استفاده كنند و اگر كسي كه تعهد اين اوراق را مي كند آدم معتبري باشد، اين اوراق به همان راحتي پول واقعي به كار خواهند رفت. بنابراين با بروز اين فكر تازه عده اي از زرگرها و تجار و وام دهندگان پول شروع به انتشار اسكناس هائي كردند كه تعهد شده بود در صورت تقاضا، نقداً پرداخت خواهند شد. اين «پول رايج اعتباري » چون به شكل كاغذ بود، هم مطمئن تر و هم از نظر دست به دست گشتن راحت تر از طلا بود. به زودي بانك ها و بعد هم دولت ها شروع به انتشار اين نوع ارواق تعهدي يعني اسكناس كرده و بدين ترتيب بود كه پول كاغذي به وجود آمد.

  اولين ماشين چاپ را چه کسي ساخت؟

اولين بار عمل چاپ در كشور چين و يا ژاپن در قرن پانزدهم انجام گرفت. در آن زمان ها و حتي صدها سال بعد از آن، كتاب آنقدر كمياب و درست كردن آن به قدري سخت و مشكل بود كه كمتر كسي براي خواندن و ياد گرفتن به كتاب دسترسي داشت.

چاپچي هاي اوليه كليه نوشته ها و تصاوير را روي قالب هاي چوبي حك كرده و آنها را توي مركب زده و بعد روي منگنه ها مي گذاشتند. بعداً كلمات به تصاوير اضافه مي شدند.

شيوه تازه اي لازم بود تا كار كندن روي چوب را، كه با دست انجام مي گرفت و بسيار هم طولاني بود، كوتاهتر و آسانتر كند. ولي قريب به هزار سال گذشت تا واقعاً يك تغيير و تحول اساسي در روش نوشتن كلمات ايجاد شد. خيلي ها در اين راه كوشيدند ولي بالاخره مردي بنام گوتنبرگ كه يك آلماني الاصل بود و در مينز مي زيست، يكي از كساني بود كه در اين باره موفق شده و اين مشكل را حل كرد. گوتنبرگ دانست كه بايد از حروف چاپي فلزي منقول استفاده كرد و با اين روش بود كه اولين كتاب خود را به نام «انجيل گوتنبرگ» بين سال هاي 1453 و 1456 چاپ كرد.

ماشين گوتنبرگ، از حروف جداگانه اي تشكيل شده بود، و جابجا كردن و چيدن آنها بسيار آسان بود. يعني مي توانستند آنها را به صورت كلمه، سطر يا صفحه بچينند و هر موقع كه صفحه تمام مي شد، مي توانستند آن حروف را مجدداً براي چيدن صفحه ديگر به كار برند.

البته امروزه هم به اين روش عمل مي شود، و با وجود اين، خيلي از مخترعين بعدي، توانسته اند تغييرات زيادي در اين روش بدهند كه نيتجه كار آنها باعث سرعت زياد در فن چاپ گرديده است.  

اولين كتاب كي نوشته شد؟

هزاران هزار سال طول كشيد تا بشر به مرحله اي رسيد كه توانست آن چيزي را بسازد كه شباهت جزئي به چيزي كه امروزه به اسم كتاب مي شناسيم، داشته باشد.

بنابراين وقتي مي خواهيم تاريخچه اولين كتاب را در دنيا بررسي كنيم. بايد متوجه باشيم كه احتمالاً اين كتاب نبايد شباهتي به آن چيزي كه امروزه كتاب ناميده مي شود، داشته باشد و خيلي با آن فرق داشته است. در حقيقت كتابهاي اوليه دنيا تا آنجائي كه ما مي دانيم واقعاً كتاب هائي به مفهوم جديد اين كلمه نبوده اند. چند هزار سال پيش بابلي ها و آشوري ها لوحه هاي گچي درست مي كردند كه بر روي آنها هر موضوع يا واقعه اي را كه ميل داشتند نوشه و ثبت و نگاهداري مي كردند.

آنها با كمك نوعي ابزار نوك تيز، نوشته هايشان را كه به خط ميخي بوده، روي اين لوحه هاي گچي، وقتي كه هنوز مرطوب بود رسم مي كردند. سپس براي اين كه اين يادداشت ها يعني لوحه هاي گچي دوام و عمر بيشتري داشته و دائمي تر باشند آنها را در كوره گذاشته و مي پختند. بعضي اوقات اين موضوع يا واقعه اي كه مي خواستند يادداشت كنند خيلي طولاني بوده و بنابراين لوحه هاي گچي بيشتري مي برد. بدين ترتيب درست مثل يك كتاب داراي صفحات زيادي بود. در اين صورت شايد مي شد مثلاً واژه «كتاب» را به آنها اطلاق كرد!

مردم مصر باستان در اين مورد، يك قدم فراتر گذاشته و كاغذ خام و خشن ساختند كه از جنس يك نوع ني به نام «پاپيروس» بود. اين صفحات مسطح كه با دست ساخته مي شدند رنگ زرد پريده اي داشتند و به وسيله باريكه هاي درازي به يك ديگر وصل بودند كه به دور يك استوانه چوبي يا استخواني پيچ مي خوردند.

مصري ها با استفاده از آب آغشته به دوده كه مثلاً در حكم مركب بود، شعر و داستان و يا وقايعي را با انواع خطوط تصويري روي اين صفحات پاپيروس مي نوشتند و يا مي كشيدند. از آنجائي كه جا به جا كردن اين استوانه ها كار راحتي نبود، بنابراين عمل نوشتن، بعضي اوقات روي صفحات جدا از هم انجام مي گرفت.

بعضي ديگر از مردم قديم مثل يوناني ها و رومي ها، كتابهائي مي ساختند كه به دور استوانه مي پيچيدند.  

اولين عكس را چه کسي بوجود آورد؟

تمايل بشر براي گرفتن عكس به صدها سال پيش برمي گردد. از قرن يازدهم تا شانزدهم اسبابي وجود داشت كه «كامرا آبسكيورا» نام داشت و پيشرو اختراع دوربين عكاسي بود. اين دستگاه يك تصوير تخيلي و مبهم بر روي كاغذ مي گذاشت كه مي بايستي با دست پر رنگ شود تا به صورت يك تصوير صحيح از مناظر طبيعي در آيد.

در سال 1802، دو مرد با اسامي « وجگوود» و «همفري» قدمي مهم در اين زمينه به جلو برداشتند. آنها براي چاپ از كاغذهاي آغشته به نيترات نقره يا كلوريد نقره استفاده مي كردند و تصوير و نقاشي را روي شيشه چاپ مي كردند. ولي اِشكال كار در اين بود كه نمي شد كه با اين طريق، تصاوير پايدار تهيه كرد.

در سال 1816 «جوزف نيپس» يك دوربين عكاسي ساخت كه با آن مي توانست تصوير نگانتيو يا منفي بگيرد. در سال 1835 هم «ويليام تالبوت» تصاوير پوزتيو يا مثبت از تصاوير نگاتيو گرفت و اولين كسي بود كه توانست با استفاده از هنر عكاسي، تصاوير بزرگتر خلق كند و بالاخره اولين كسي بود كه توانست يك كتاب از عكس هاي عكاسي منتشر كند. ( در سال 1844)

بعد از آن، هنر عكاسي و ماشين عكاسي پي در پي تكامل و پيشرفت حاصل كرده و دوربين عكاسي معروف «كداك» در سال 1888 به بازار عرضه شد.

بيشتر مراحل فني عكاسي با اين كيفيت كه نيترات نقره در مقابل نور واكنش نشان مي دهد بستگي دارد، و اين همان چيزي بود كه در قرن هفدهم به وسيله كيميا گراني كه در پي ايجاد طلا از فلزات معمولي بودند كشف شد.