اولين باغ وحش را چه کسی به وجود آورد؟

باغ وحش عبارت است از محلي كه انواع حيوانات زنده در آنجا نگهداري شده و به معرض نمايش گذارده مي شوند.

چرا اصلاً حيوانات وحشي را در باغ وحش نگاه مي داريم؟ بزرگترين دليل اين موضوع اين است كه بيشتر مردم، به حيوانات خيلي علاقه و توجه دارند. دليل ديگرش اين است كه بسياري از علما با مطالعه در زندگي حيوانات مي توانند خيلي چيزهاي با ارزش و جالبي فرا گيرند.

اولين باغ وحش دنيا تا آنجا كه مي دانيم، در زماني خيلي قديم يعني تقريباً حدود 1150 قبل از ميلاد مسيح، به وسيله يكي از امپراطوري هاي چين به وجود آمد؛ كه در اين باغ وحش انواع مختلف گوزن، پرنده و ماهي نگاهداري مي شد.

با وجود اين كه، اين باغ چيزي شبيه همين باغ وحش هاي امروزي ما بود، در ضمن داراي يك دروازه بزرگ بود كه راه ورودي آن به شمار مي رفت. درِ اين باغ وحش، احتمالاً بر روي مردم عادي باز نبوده است؛ يعني براي استفاده عموم نبوده و اختصاصاً فقط براي سرگرمي خود امپراطور و درباريان درست شده بود.

براي اين كه، در آن زمانها، گردآوري و نگاهداري اين حيوانات براي باغ وحش، خيلي خرج بر مي داشت، بنابراين باغ وحش ها در دوران باستاني، متعلق به پادشاهان اشخاص خيلي ثروتمند بوده است و بسياري از آنها صاحب مجموعه هائي از پرندگان، ماهي ها و انواع ديگر حيوانات كمياب و نادر بوده اند.

اولين باغ وحش عمومي دنيا، در سال 1793 در پاريس به وجود آمد كه درحقيقت يك باغ نباتات بود. اين باغ وحش علاوه بر حيوانات، شامل يك موزه و يك باغ گياه شناسي هم بود.

بزرگترين باغ وحش بعدي دنيا در سال 1829 در «ريجنت پارك» لندن به وجود آمد. بعداً نوبت «باغ وحش برلين» مي رسد كه در سال 1844 ايجاد شد كه يكي از زيباترين و جالب ترين باغ وحش هاي دنيا در نوع خودش مي باشد.

ساير باغ وحش هاي ديدني هم در انگلستان ايجاد شده اند. به طور مثال در باغ وحش «ويپسنبد» و در «بلفوردشاير» انواع حيوانات از گوشه و كنار دنيا، آزادانه در محوطه بزرگ باغ وحش مشغول زندگي و گردش و راه رفتن هستند و فقط با تنها موانعي كه روبرو مي شوند، حصارهاي ايمني است كه در اطراف محل زندگيشان ساخته شده است.  

اولين فردي كه نت هاي موسيقي را نوشت چه كسي بود؟

به نظر مي رسد كه انسان هاي اوليه هم داراي نوعي موسيقي بوده اند. اما خوب مسلم است كه صداي موسيقي آنها با طنين موسيقي امروز ما بسيار متفاوت بوده است. اين موسيقي غالباً حاوي فريادهاي بلند و طولاني، آه و ناله و خلاصه از اين جور چيزها بوده و رقصيدن و كف زدن و طبل زدن هم همراه آواز خواندن بود.

موسيقي عاميانه در طول قرن ها حيات يافته است و با گذشت نسل ها سينه به سينه_ و البته نه به وسيله ثبت كردن و نوشتن_ حفظ شده است.

موسيقي تركيبي چند قرن سابقه دارد. تمدن هاي باستاني مثل چيني ها، هندوها، مصري ها، آسوري ها و عبري ها همگي داراي موسيقي بوده اند. ولي بيشتر اين موسيقي ها ابداً شبيه موسيقي امروز ما نبوده اند. يوناني ها يك موسيقي پيچيده داشتند كه با پهلوي هم گذاشتن ريتم هاي مختلف كه كمي شبيه گام هاي امروزي بودند، ساخته شده بود. بعد از يوناني ها و رومي ها ( كه همان موسيقي يوناني را تقليد كرده اند)، اولين كليساهاي مسيحي، از مهمترين عوامل پيشرفت هنر موسيقي قلمداد شده اند. «سنت آمبروز» و «سنت گرگوري»، نوع خاصي از موسيقي را آغاز كردند كه به نام «سرود ساده» معروفست.

اين، يك نوع آوازي بود كه دسته جمعي مي خواندند و آهنگ ها به سبك يوناني تنظيم شده بود. كشيش هاي كليسا نيز طرز تصنيف موسيقي را فرا گرفتند و رواج دادند و روش جديد و امروزي نگارش موسيقي نيز از همين روش آنها پديد آمده است.

در سال 1600، اولين اپرا، كه «اوريديس» نام داشت، به وسيله «جاكوپوپري» عرضه شد. بعد از آن، آهنگ سازي مانند مونته وردي، نه تنها موسيقي براي اپرا ساختند، بلكه براي آلات موسيقي مثل ويلون هم، آهنگ هائي نوشتند. همچنين در اين دوره، شروع به نوشتن تصنيف آهنگ هائي براي مجالس رقص درباري، و نمايش ها و تعزيه خواني كردند و بالاخره در همين دوره بود كه قسمت اعظم موسيقي و آهنگ هائي كه امروزه ما از گوش دادن به آنها لذت مي بريم، توسط كساني مانند باخ، هندل، هايدن و موزارت و بتهوون ساخته شد.

تاريخچه كيك عروسي چيست؟

تاريخچه كيك مخصوص عروسي به دوره رومي ها بر مي گردد. در آن روزها، در ميان خانواده اعيان و ثروتمند، يك نوع كيك مخصوص براي جشن هاي عروسي متداول بوده است و عروس و داماد نه تنها خودشان از اين كيك مي خوردند، بلكه از ميهمانان هم با اين كيك پذيرايي مي كردند. حتي معروفست كه كيك را به عنوان نشانه بركت و فراواني به سر عروسي مي شكستند.

بعد، هر كدام از ميهمانان هم يك تكه از اين كيك را بر مي داشتند تا آنها هم بنا بر عقيده اي كه داشتند، در زندگيشان سهمي از اين وفور نعمت و فراواني داشته باشند. بسياري از مردم دنيا در جشن ازدواجشان از كيك عروسي استفاده مي كرده اند. بعضي از قبايل سرخپوست آمريكائي، انواع مختلفي از كيك عروسي داشته اند كه مي بايستي عروس به داماد هديه كند.

در اروپا هم رسم شد كه هر كدام از ميهمانان يك نوع شيريني مخصوص ادويه داري را با خودشان آورده و روي ميز بزرگي كه در وسط سالن عروسي قرار مي دادند، روي هم بگذارند، ( آنقدر كه يك تپه كوچك از شيريني وسط ميز درست شود). بعد عروس و داماد براي يمن بيشتر مي بايستي همديگر را از روي اين تپه كلوچه ها ببوسند. قصه اي نقل مي شود كه يك آشپز فرانسوي از انگلستان عبور مي كرده و وقتي اين رسم خاص را ببيند، اين فكر به خاطرشان مي رسد كه بهتر است به جاي اين كلوچه ها و شيريني هاي كوچولو، يك كيك بزرگ چند طبقه درست كند. بنابراين از اين جا بود كه اين كيك عروسي فعلي به وجود آمد

چه کسي اولين هديه عروسي را داد؟

خيلي مشكل است كه رد پاي ايجاد بسياري از سنت هاي قديمي را تعقيب كرد و پي به ريشه و اصل آن ها برد. اما اتفاقاً اين سنت ريشه قطعي و معيني دارد و به صورت يك افسانه زيبا حكايت شده است!

روايت شده است كه ساليان بسيار پيش، يك دختر زيبا از اهل كشور هلند مي خواسته به همسري يك آسيابان در بيايد كه مرد ثروتمندي نبوده ولي در عوض به خاطر سخاوتمندي در دست و دلبازي خود، محبوب همه مردم بوده است زيرا اين آسيابان هر چه آرد و نان درست مي كرد همه را به فقرا مي داد.

وقتي مردم اين را شنيدند چون خيلي اين دو دلداده فقير را دوست داشتند، تصميم گرفتند كه يك كاري بكنند. البته هيچكدام به تنهائي آدم هاي ثروتمندي نبودند اما فكر كرردند كه اگر هر كدام يك چيز كوچك به عنوان هديه عروسي به آنها بدهند، در اين صورت آنها را هم خواهند توانست، با يكديگر ازدواج كنند. بنابراين هر كدام در حالي كه هديه خود را در دست گرفته بودند، به خانه دخترك رفتند. بعضي مثلاً ظروف آشپزخانه، بعضي ديگر اسباب هاي ضروري خانه مثل سفره و چراغ و از اين قبيل چيزها آورده بودند. خلاصه وقتي اين مردم مهربان و خوش قلب هداياي خود را به دخترك بخشيدند او توانست به همسري آسيابان فقير در بيايد.

بنابراين، اين اولين هديه عروسي بود كه باعث شد كه اين رسم خوب به وجود آمده و تا امروز همچنان حفظ شود.  

كشيدن دخانيات از چه زماني شروع شد؟

اولين مردمي كه توتون را زراعت كرده و مي كِشيدند، سرخ پوستان شمال و جنوب آمريكا بودند. موقعي كه كريستف كلمب و ساير كاشفان اوليه آمريكا، قدم به اين قاره گذاشتند، متوجه شدند كه بومي هاي اين سرزمين از توتون و تنباكو به صورت مختلف استفاده مي كنند. مثلاً يك نوع چپق كشيدن بين سرخ پوستان رسم بود كه علامت صلح بود. گذشته از اين، سرخ پوستان عقيده داشتند كه تنباكو خواص دارويي داشته و اگر آن را بكشند از بيماري ها در امان خواهند بود.

تنباكو براي اولين بار در قرن شانزدهم، به خاطر معروفيتي كه از نظر خواص داروئي داشت، به اروپا برده شد و چپق هاي مخصوص آن نيز در اروپا عرضه شد. در 1619، چپق هاي مختلفي در انگليس ساخته شده و تعداد سازندگان اين چپق ها آنقدر زياد شدند كه حتي تشكيل يك صنف جداگانه را دارند. البته امروزه قسمت اعظم توتون به صورت سيگار به مصرف مي رسد.

سيگار كشيدن هم يك عادت خيلي قديمي است. كاشفان اوليه اسپانيائي متوجه اين موضوع شدند كه اهالي بومي هند غربي و مكزيك چيزي به اسم برگ سيگار دود مي كنند. اهالي بومي هند غربي از يك نوع پوست نازك درخت نخل براي پيچيدن سيگار استفاده مي كردند و در مكزيك هم غلاف ذرت را براي اين منظور به كار مي بردند.

اولين مردمي كه از كاغذ براي پيچيدن سيگار استفاده كردند اسپانيائي ها بودند.
كشيدن سيگار در كشورهاي نزديك مديترانه و درياي سياه و خصوصاً نواحي تحت حكومت تركيه به زودي رواج پيدا كرده و به شدت شايع شد. به طوري كه زماني كه ارتش انگليس، در سال هاي 1856- 1854 در «كريمه» مي جنگيدند، سيگارهاي تركي را كشف كرده و در بازگشت آن را به عنوان ارمغان با خود به لندن بردند، و بعد از چند سال، اولين كارخانه سيگار سازي در لندن افتتاح گرديد.                          

اولين موسيقي چه بود؟

افسانه هاي گوناگوني بين مردم در مورد اين كه موسيقي چطور آغاز شده است وجود دارد. انجيل مي گويد كه «جوبال» پدر موسيقي بوده است. كتب قديمي اسپانيائي حكايت مي كنند كه وقتي جوبال داشته به آهنگ سندان كوفتن «توبالكن» گوش مي داده، متوجه شده كه چطور اين صداها، انعكاس موزوني پيدا مي كنند.

سپس او سعي كرد اين صداها را تقليد كند، و به زودي توانست با پرده بلند و كوتاه آواز بخواند. در افسانه هاي يوناني آمده است كه «پن» مخترع ني چوپاني بوده است. روايت شده كه «پن» موقعي كه داشته تصادفاً، توي اين ني كنار رودخانه اي، آه مي كشيده، متوجه شد كه نفس هاي او به صورت نواي غم انگيز و محزوني، در اين ني ها منعكس مي شود. بنابراين، پن با اين تجربه هايي كه كسب كرده بود. اين ني ها را به طول هاي نامساوي بريده و به هم چسباند و به اين ترتيب يك آلت موسيقي درست كرد.

البته اين داستانها، غالباً تخيلي هستند، به نظر مي رسد كه انسان هاي اوليه هم نوعي آهنگ و موسيقي از بعضي چيزها، به وجود مي آوردند. موسيقي عاميانه به عنوان نوع باستاني موسيقي از زماني آغاز شد كه آواز خوانان تعليم نديده، پيش خودشان آوازهائي ساخته و مي خواندند. يوناني ها موسيقي را با شعر و داستان هاي نمايشي ( شبيه خواني) مربوط كرده بودند. و اسباب هاي موسيقي كه به كار مي بردند، عبارت از چنگ، بربط، فلوت و اين نوع چيزها بود.

هنر موسيقي، پيشرفت خود را به مقدار زيادي مديون كليساهاي مسيحي مي داند. چون اين موسيقي كليسائي بود كه باعث شد انواع ديگر موسيقي پديد آمده و وسايل موسيقي اختراع شوند و خلاصه موسيقي به صورت يك هنر قطعي جاي خود را در ميان انواع هنرهاي ديگر باز كند.  

چگونگي پيدايش بازي گلف!

همانطور كه امروزه مي شناسيم، احتمالاً منشأ بازي گلف، از اسكاتلند است. ولي اگر بخواهيم رد پاي آن را بگيريم. شروع اين بازي به صدها سال پيشتر باز مي گردد. در اوايل امپراطوري روم، يك نوع بازي وجود داشته و به نام «پاگانيكا» معروف بوده است؛ كه با يك توپ چرمي پر از پرهاي نازك پرندگان و يك چوب خميده كه به عنوان چوگان بوده، بازي مي شده است.

دلايلي وجود دارد كه در انگلستان هم، يك بازي كه خيلي شبيه بازي گلف بوده، در اواسط قرن چهاردهم وجود داشته است، و در موزه بريتانيا تصويري در يك كتاب متعلق به قرن شانزدهم وجود دارد كه سه بازيكن اين بازي را نشان مي دهد و هر كدام، يك توپ و يك چوب چوگان دارند، كه سعي مي كنند توپ را به كمك اين چوگان، به داخل سوراخي بيندازند.

در قرن پازندهم، گلف به قدري در اسكاتند عموميت يافت كه قوانيني گذاشتند كه اين بازي را قدغن كرد. زيرا، خيلي از وقت مردم را مي گرفت! گذشته از اين، علاقه زياد به گلف، حتي باعث شده بود مردم مثلاً تيراندازي را هم فراموش كرده، و يا اين كه يكشنبه ها به كليسا نيايند.

گلف از قديم هم، به عنوان يك بازي «اشرافي و باستاني» معروف بوده است. براي اين كه به نظر مي رسيد، اشراف خيلي به اين بازي تمايل داشته اند. جيمز چهارم، جيمز پنجم و ماري استورات، از علاقه مندان بازي گلف بوده اند. اولين كلوپها ي گلف، در قرن هجدهم تأسيس شدند. در امريكا گلف از سال 1799، كم و بيش بازي مي شده است. اما تقريباً يك صد سال گذشت تا اين كه اين بازي به صورت يك ورزش مرتب و منظم در آمريكا در بيايد. اولين كلوب گلف، در آمريكا در سال 1888 در نيويورك تأسيس شد.