اسکيموها از كجا آمده اند؟

اسكيموها يك نوع ديگر از سرخپوستان آمريكاي شمالي هستند. آنها خيلي شبيه به مغولها مي باشند البته نه خيلي بيشتر از بعضي بومي هاي ديگر اهل آمريكاي شمالي يا جنوبي. مانند بقيه سرخ پوستان، اسكيموها هم از آسيا آمده اند. معروف است كه اولين اسكيموهائي كه از راه تنگهبرينگ و آلاسكا، قدم در آمريكا گذاشتند در 2000 يا 3000 سال پيش بوده است.
بعضي از اين اسكيموها، بعداً از سواحل غربي آلاسكا در طول سواحل جنوبي تا محل شهري كه امروزه «انكورج» ناميده مي شود كوچ كردند. بقيه هم به طرف شمال و جزاير «الوسين» مهاجرت كرده اما قسمت اعظم آنها به طرف مشرق و سواحل شمالي آلاسكا و كانادا كوچ كردند.
اولين اجتماع معروف اسكيموها و اروپائي ها حدود هزار سال بعد از ميلاد بوده است. همان موقعي كه، نروژي ها، آمريكا را كشف كرده بودند و به اسكيموها برخوردند. كه احتمالاً اين برخورد يا در «لابرادو» بوده است يا «نيوفوندلند» اسكيومها بعداً هم باز هم در «گرينلند» به نروژي ها برخورده اند.
در قرون دوازده و سيزده، تعداد بي شماري ازدواج بين اسكيموها و اروپائي ها در «گرينلند» صورت پذيرفته است. به طوري كه بسياري از اسكيموها امروزه به ظاهر اروپائي به نظر مي آيند. بايد بدانيد كه اسكيموها به همان اندازه اروپائي ها از لحاظ قيافه ظاهري، بين خودشان هم فرق دارند.
بعضي ها، شبيه اسكانديناوي ها بلوند يا آلماني به نظر مي آيند و بقيه هم شبيه مردم گندمگون جنوب ايتاليا هستند.

   اثاثيه يا مبلمان منزل چه موقع برای اولين بار به كار رفت؟

اثاثيه منزل عبارت از چيزهائي هستند كه انسان براي نشستن يا خوابيدن و يا غذا خوردن از آنها استفاده مي كند. در دوراني كه بشر غارنشين روي پوست گرگ روي زمين مي خوابيده است، اين پوست مثلاً اثاث او محسوب مي شده است. و يا موقعي كه يك جعبه از چوب خام را براي نگهداري وسايل استخواني خود ساخت، با اين كار اولين صندوق ساخته شد.
اولين سابقه اي كه ما از اثاثيه منزل داريم، به زمان مصري ها باز مي گردد. حداقل 4000 سال قبل، مصري ها از صندلي و ميز و چهار پايه و صندوق چوبي استفاده مي كرده اند.
بعضي از اين صندلي ها، داراي پشتي بلند و بازو بوده اند. كه نقش سر حيوانات روي آنها كنده مي شده است. بقيه صندلي ها به شكل يك چهار پايه ساده مربع با پايه هاي (مثل چهار پايه پيك نيك) بوده است. تختخواب هاي مصري ها، عبارت از يك چهار چوب ساده و غالباً بسيار كوتاه بوده است. مصريها، از بالش استفاده نمي كرده اند، به جاي آن متكاي چوبي يا عاجي به كار مي بردند.
بابلي ها و آسوري ها هم صاحب اثاثيه اي بوده اند كه خيلي استادانه و هنرمندانه ساخته مي شده است. پادشاهان و ملكه هاي قديمي روي تختخواب هاي بلند مي خوابيده اند كه عسلي هم داشته است. يا در روي صندلي هاي پشت بلندي نشسته و روي ميزهاي بلندي غذا مي خورده اند.
زندگي در يونان قديم خيلي ساده بوده است، و تمام اسباب منزل يك فرد يوناني را فقط تختخواب و صندلي و يك ميز سبك براي غذا خوردن تشيكل مي داده است. در موقع غذا خوردن، مردها معمولاً روي نيمكت هاي كوتاهي استراحت مي كردند و زنها هم روي صندلي مي نشسته اند، نمونه تختخوابشان هم شبيه تختخواب هاي مصري بوده است.
رومي ها هم بعداً سبك يوناني ها را تقليد كردند. ولي چون دوست داشتند كه بيشتر خانه هايشان را با چيزهائي پر كنند كه جنبه تزئيني داشته باشد؛ بنابراين به اثاثيه بيشتري احتياج داشتند. پس كمد را به وجود آوردند، كه اسباب هاي اضافيشان را توي آن بگذارند. آنها هم صندوق هاي چوبي كنده كاري و نقاشي شده به كار مي برده اند. ميزهاي آنها، بيشتر از فلز يا عاج يا از جنس سنگ هاي تزئيني بوده است.

     اولين « بازار مكاره » دنيا چه موقع به وجود آمد؟

وقتي عبارت «بازار مكاره» را به كار مي بريم، در حقيقت مقصودمان يك نوع «نمايش» است. بازار مكاره يكي از قديمي ترين و متداول ترين معني فروش و تجارت كالاهاست. اين نمايش كالاها يعني همان تشكيل بازار مكاره غير از جنبه معامله و فروش كالاها، براي يك مقصود ديگر هم است. يعني اين نمايش ها در واقع براي نشان دادن پيشرفت هاي صنعتي و هنري يك ناحيه بخصوص يا يك دوره و عصر معيني هم مي باشد.

اولين نمايش كالا يا اولين بازار مكاره جهاني «نمايشگاه بزرگ كارهاي دستي همه ملل» بود كه در «هايدپارك » لندن در سال 1851 تشكيل گرديد.

اين نمايشگاه در يك بناي عظيم به نام «كريستال پالاس» يا قصر بلور ترتيب يافته بود. ساختمان اين نمايشگاه ثابت و دائمي از آهن و شيشه درست شده بود. كه بيشتر شبيه يك گلخانه عظيم بود. ولي متاسفانه اين بناي جالب در سال 1936، بر اثر يك حادثه آتش سوزي، از بين رفت.

اولين نمايشگاه بين المللي ايالات متحده هم در نيويورك بود كه در سال 1853 بر پا شد. ولي با وجود اين كه 5000 صاحب كالا در اين نمايشگاه شركت كرده بودند، كه در حدود نيمي از اين عده از 23 كشور خارجي بودند، اين نمايشگاه يا بازار مكاره چندان موفقيتي به دست نياورد.

اولين نمايشگاه بزرگ ايالات متحده «سنتنيال» در فيلادلفيا و پنسيلوانيا، به سال 1876 بود، كه به خاطر ياد بود صدمين سالگرد امضاي «اعلاميه استقبلال» برگزار شد. و در اين نمايشگاه بود كه براي اولين بار، هزاران نفر از مردم، از توليدات و محصولات تمام ملت كه در اين نمايشگاه گرد آمده بود، بازديد كردند. مثلاً مخترع معروف «الكساندر گراهام بل» اختراع خود يعني «تلفن» را براي اولين بار در اين نمايشگاه، به معرض بازديد عموم گذاشت.

ساير نمايشگاه هاي معروف، عبارتند از «فستيوال بريتانيا» كه در سال 1915 به خاطر برگزاري جشن سالگرد «نمايشگاه بزرگ انگليس » در سال 1851، تشكيل شد. بالاخره يكي از نمونه هاي بسيار جالب و موفقيت آميز اين نوع نمايشگاه ها، اگر يادتان باشد، همان نمايشگاه معروف «اكسپو 67» بود كه در كانادا تشكيل گرديد.  

  برج لندن كي ساخته شد؟

اگر بناي جالبي در لندن باشد كه هر توريستي مي خواهد آن را از نزديك ببيند، بايد همان برج معروف لندن باشد كه نشاندهنده عظمت و تاريخ انگليس است.
در نقطه اي كه اكنون اين برج قرار گرفته احتمالاً ابتدا يك دژ بريتانيائي و سپس يك دژ رومي وجود داشته است. شايد ساكسون ها هم در اين نقطه صاحب دژي بوده اند. بعد، «ويليام فاتح» دستور ساختن يك برج سفيد را داده است. كه از قديمي ترين قسمت هاي قلعه نظامي حاضر است. قسمت هاي مهم ديگر بنا هم، در زمان حكومت «هنري سوم» (72-1216) ساخته شده اند. روايت شده كه ويليام فاتح به اين منظور اين «برج» را ساخت كه مردم لندن بيشتر از او حساب ببرند و در واقع از اين برج، بيشتر به عنوان يك زندان استفاده شده است تا يك دژ نظامي.
برج لندن، هنوز هم به عنوان يك «قورخانه» يا زرادخانه باقي مانده است. در عرض دو جنگ جهاني از اين برج دوباره به عنوان يك زندان استفاده شد. اين برج در زميني به مساحت قريب سيزده «اكر»، در شهر قديم لندن واقع شده است و تمام ديوار بيروني اين برج، به وسيله يك خندق بزرگ كه دور تا دور برج را گرفته، محاصره شده است.
در حالي كه يك پادگان سرباز، كه براي مراقبت از برج گماشته شده اند و در گوشه و كنار اين برج قرار دارند، بيشتر توريست هاي علاقمندي كه براي ديدن برج مي آيند، ضمناً با كسان ديگري هم در برج به نام «بيف ايتر» ها نيز روبرو مي شوند كه مثلاً در حكم زندانيان برج هستند. گروهي در حدود چهل نفر مرد كه براي شغل دفاع از برج انتخاب شده اند. اين زندانبانان اونيفورم(يونيفورم) مخصوصي مي پوشند كه مربوط به زمان «هنري هشتم» يا ادوارد ششم است. دليل اين كه به اين زندانبانان «بيفايتر» مي گويند اين است كه در زمان هاي قديم زندانبان هاي اين برج هر روز يك جيره گوشت گاو (بيف) داشته اند.

   جوراب را چه كسی اختراع كرد؟

«جوراب» در اصل چيزي بوده كه از چرم هاي درست كرده و براي محافظت پاها به كار مي برده اند. اما حتي فكر محافظت از پاها به اين طريق، عملاً تا آغاز تاريخ مسيحي ايجاد نشده بود.
به زودي مردمآ تمايل بيشتري براي پوشيدن جوراب هاي زيباتر و ظريف تر پيدا كرده و خواستار اين نوع جوراب ها شدند. بنابراين جوراب هاي كارخانه اي به بازار آمد كه جنس آنها از پارچه و يا ابريشم يا حتي مخمل بود. غالب اين جوراب ها قلابدوزي هاي طلائي داشته و در ميان زيباپوشان، خيلي طرفدار داشت.

اولين جوارب هاي كشباف پشمي. حدود سال 1565 در لندن عرضه گرديد. اما ملكه اليزابت، وقتي هديه اي كه عبارت از يك جفت جوراب ابريشمي بود، دريافت كرد، به قدري از اين نوع جوراب خوشش آمد كه بعد از آن ديگر هميشه جوراب هاي ابريشمي مي پوشيد. البته اين نوع جوراب هاي نفيس در ايتاليا ساخته مي شدند و فقط ثروتمندان مي توانستند از عهده خريد آنها برآيند.
اين جوراب هاي ابريشمي، تا قرن بيستم هم پوشش خيلي ظريف وزيبا و گران قيمتي بودند. ولي از آغاز اين قرن، قيمت آنها ارزان تر شد به طوري كه در دسترس طبقات متوسط هم قرار گرفت.  

   چه مدتي است كه بشر تختخواب مي سازد؟

هيچكس به درستي نمي داند كه اولين تختخواب دنيا را چه كسي ساخته است؟
ولي چيزي كه مي دانيم اين است كه ايرانيان، آسوري هاي قديم، مادها و داراي تختخواب هايي بوده اند كه كاملاً استادانه ساخته شده است. اين تختخواب ها كه معمولاً از سنگ و چوب يا فلز ساخته مي شدند، داراي نقش و نگارها و تزئينات بسيار زيبا و جالبي بوده اند.
مصري هاي قديم تختخواب هاي چوب به كار مي برده اند و چهارچوب چوبي به كار مي برده اند كه در قسمت بالاي سر آن يك تخته يكپارچه اي نصب مي شده است. و رويه ي تخت را از بندهاي چرمي صليب وار مي پوشاندند و روي اين بندهاي چرمي پوست انداخته مي شده است.
چهارچوب اين تخت ها، از چوب هاي گرانقيمت يا عاج يك پارچه تهيه مي شده و پايه هاي تخت هم تماماً يا از نقره بوده يا از برنز.
رومي ها داراي تختخواب هاي بلندي بوده اند كه با چند پله به زمين متصل مي شده و احتمالاً هم آنها بودند كه براي اولين بار تختخواب دو نفره را متداول كردند. اين تختخواب پرده هاي گرانقيمت داشته و استادانه تزئين مي شده اند. معروفست كه يكي از امپراطوري هاي رومي تختخوابي از نقره خالص داشته است!
در قرون وسطي بسياري از مردم در روي تختخواب هائي مي خوابيده اند كه به صورت يك فرش بوده كه روي كف اتاق پهن مي كرده اند و يا فرشي كه روي نيمكت مي انداخته اند. تشك هائي كه از پر يا پشم يا مو بوده اند، روي اين فرشها مي انداخته و احتمالاً از يك تكه پوست هم به عنوان لحاف استفاده مي كردند.
بعداً در قرن سيزدهم تختخواب جنبه زيياتر و اشرافي تري پيدا كرد. در اين دوره چهارچوب تخت ها از چوب بود كه با نقاشي و كنده كاري و ساير تزئينات جالب، آن را زينت كرده اند.
بعد، يك نوع تختخواب پديد آمد كه از سقف آويزان شده و يا به ديوار بسته مي شد. به زودي تمام انواع تختخواب هاي بزرگ و اصيل مخصوص استفاده ثروتمندان، يكي پس از ديگري طرحريزي شدند و بدين ترتيب تختخواب به صورت يكي از اجزاء اصلي اثاثيه خانه درآمد.  

   جزاير هاوائي چگونه به وجود آمد؟

هاوائي يكي از جديدترين ايالاتي است كه جزو آمريكا درآمده است. اين سرزمين از گروهي جزاير واقع در اقيانوس آرام تشكيل يافته است. (تقريبا 2400 ميلي جنوب غربي كاليفرنيا).
اين ايالت شامل هشت جزيره بزرگ و عمده و تعداد جزاير كوچكي است و جمعاً مساحتي قريب 6420 مايل مربع دارد.
طبق روايات و افسانه هاي بومي هاوايي، يك ربّ النوع آتشفشان بوده كه پله نام داشته و او اين جزاير را آفريده است. باز هم طبق روايات و اعتقادات اهالي بومي اين سرزمين، بعضي اوقات اين ربّ النوع به دهانه هاي آتشفشاني جزيره بازگشته و آتش خود را به صورت انفجار و فوران ظاهر مي كند.

واقعيت عجيب و شگرف اينجاست كه جزاير هاوائي، در واقع دماغه آتشفشان هاي بزرگي هستند كه خود آنها در ته اقيانوس آرام قرار دارند. مثلاً جزيره هاوائي (بزرگترين جزيره )، كه دو برابر جزاير ديگر است، به وسيله پنج كوه آتشفشان اشغال شده است كه ميزان فوران مواد آتشفشاني آنها يكي از ديگري بيشتر است. دو تا از آنها امروز هم همچنان فعال بوده و هنوز هم در شكل بخشيدن به جزيره و ساختمان خاص آن سهم مؤثري دارند.

يكي از اين آتشفشان ها، مونالوا مي باشد كه هر سال يك بار آتشفشان مي كند. در سال 1950، اين كوه به مدت 23 روز تمام آتشفشاني و فوران كرده و گدازه هاي ( توده گداخته) خود را همچون سيلي جوشان به دريا سرازير كرد و وقتي سيل گداخته ها وارد آب اقيانوس شد، باعث مرگ هزاران ماهي گرديد.

آتشفشان ديگر كه «موناكي» نام دارد، يك آتشفشان خوابيده است. كه ضمناً بلندترين كوه اقيانوس آرام به حساب مي آيد، و ارتفاع آن از سطح دريا حدود 13780 پا است. اما دامنه اين كوه تقريبا در 18000 پائي زير اقيانوس است و اگر ارتفاع اين كوه را از دامنه آن در زير آب اقيانوس در نظر بگيريم، با اين حساب، بلندترين كوه روي زمين خواهد بود.

در يكي ديگر از جزاير هاوائي يعني «موئي»، يك آتشفشان موجود است كه «هاليكالا» نام دارد و به ارتفاع حدود 10025 پا، سر برافراشته است و به بزرگترين آتشفشان دنيا شهرت دارد. گشادي دهانه اين آتشفشان در حدود بيست مايل و عمق آن شايد حدود 2720 پا باشد.  

   چه موقع ساختن خانه متداول شد؟

لغت «خانه» به معني جائي براي سكونت است. در ابتدا كه بشر هم، مانند مخلوقات ديگر شروع به جستجوي يك جاي سر پوشيده و امن براي زندگي خود كرد، اسم اين جاي سر پوشيده را «خانه» گذاشت. بعداً بشر شروع به توسعه محل سكونت خود از جهات مختلف كرد.

معلوم نيست كه چه نوع خانه اي اول پديد آمده، اما دو نوع از ابتدائي ترين انواع خانه عبارت بوده از مسكن بالاي درخت و منزل توي غار.

در جاهاي گرمسيري براي بشر، آسان بود كه در بالاي درخت زندگي كند و مدل اين نوع خانه هم با اين شكل بود كه با خم كردن و گره زدن شاخه ها ابتدا يك چيز شبيه يك داربست چوبي مي ساخت. بعد روي اين داربست را با شاخ و برگ درختان و علف و اين جور چيزها مي پوشاند.

بشر اوليه، با زندگي در اين نوع خانه، از مزاحمت سيل و باران و آفتاب و يا حيوانات وحشي كه قادر به بالا رفتن از درخت نبودند تا حدي در امان بود.

اما در آب و هواي سرد، اين نوع خانه يعني خانه بالاي درخت، مناسب نبود. بنابراين در اين نقاط، بشر از غارها براي سكونت خود استفاده مي كرد كه معمولاً هم هميشه آتش جلوي در ورودي غار بر مي افروخت. بشر غارنشين، اولين درس ساختن ديوار سنگي را موقعي فرا گرفت كه از گذشتن چند سنگ جداي روي هم يك در براي ورود به غار ساخت.

قدم بعدي، عبارت از درست كردن غار بود. بدين معني كه با كندن حفره اي در دل يك تپه يا كوه يك غار كوچك ايجاد مي كرد. تكامل بعدي پيدا كردن يك حفره طبيعي در زمين بود كه آن را وسعت داده و سپس يك ساختمان سنگي در اطراف اين حفره مي ساخت. در نقاط مختلف دنيا، خانه هائي كه ساخته شد، طبيعي است كه مناسب با نوع آب و هوا و فعاليت مردم آن منطقه بود. در اروپا، اولين خانه چهار گوشه (به جاي مسكن مدور) با چهار بير چوبي كه در چهار زاويه قرار داشت، ساخته شد. از شاخه ها يا نهال هاي جوان كه به هم مي پيچيدند، براي قرار دادن بين اين تيرهاي چوبي استفاده مي كردند.  

   پوشيدن دستكش چگونه متداول شد؟

پوشيدن دستكش يك رسم بسيار قديمي است. چون اين وسيله براي پوشش دست ها به وسيله مردمي كه در نواحي سردسير زندگي مي كرده اند اختراع شده است.

مي دانيم كه ايراني ها و رومي ها دستكش را به كار مي برده اند. در «اديسه» هم آمده كه «لائرت» هنگامي كه در باغ گردش مي كرده دستكش مي پوشيده است.

در زمان هاي اوليه، جنس دستكش فقط از چرم بوده و در مواقع جنگ يا كارهائي از قبيل قلم زدن و غيره، براي محافظت دست ها به كار رفته است. اما در قرون هشتم و نهم در آلمان و كشورهاي اسكانديناوي، عملاً دستكش فقط در فصل زمستان و براي محافظت دست ها به كار رفته است.
تا اين كه در قرن سيزدهم، استفاده از دستكش به عنوان وسيله زينت براي بانوان متداول شد. اين نوع دستكش معمولاً از كتاب درست مي شد كه طول آن تا سر آرنج مي رسيده است. سال ها بعد، «ملكه اليزابت» دستكش هاي جواهر دوزي قلابدوزي شده را معمول كرد. دستكش هاي چرمي (چرم بزغاله) هم اولين بار در زمان حكومت لوئي چهاردهم، در فرانسه روي كار آمد. در آن زمان رسم بود كه بانوان از دستكش هاي توري استفاده كنند.  

  چرا فرا رسيدن سال نو را جشن مي گيريم؟

شايد يكي از قديمي ترين رسوم بشر، جشن گرفتن فرا رسيدن هر سال نو باشد. اين رسم چگونه آغاز شده؟ بعضي ها عقيده دارند كه چيني ها، اولين مردمي بودند كه اين رسم را معمول كردند. بعضي ديگر اين نسبت را به قوم ژرمن ها و بالاخره عدهاي هم به رومي ها نسبت مي دهند.
مي دانيم كه چيني ها، هميشه در اول سال نوي خود، يك جشن بزرگ دارند كه چندين روز به طول مي انجامد.
ژرمن هاي قديمي از جمله اقوامي بودند كه يك جشن بزرگ سال نو را به خاطر تغيير فصل، متداول كردند. مي دانيد كه زمستان در آلمان، از اواسط ماه نوامبر شروع مي شود. اين همان موقعي بود كه مردم خرمن ها را جمع مي كردند و بعد هم دور هم گرد مي آمدند. بنابراين چون خيلي ميل داشتند كه بعد از كار زياد و خسته كننده، يك فرصت استراحت و شادماني داشته باشند، جشن بزرگي را كه همان جشن سال نو است، متداول كردند و با وجود اين كه ماه نوامبر بود اين ماه را مبناي شروع سال جديد نيز قرار دادند.
اما موقعي كه رومي ها اروپا را فتح كردند، ماه ژانويه را مبناي شروع سال جديد قرار دادند. براي آنها، فرا رسيدن يك سال نو، نشانه شروع يك زندگي جديد با اميدها و آرزوهائي براي اينده بود.
از آن تاريخ، اين رسم و مفهوم آن، تا امروز همچنان حفظ شده است. سال جديد را شادمانه، شادباش مي گوئيم، اميدواريم كه زندگي جديد و خوبي را براي ما به ارمغان بياورد.

از چه زمانی دستمال به كار رفته است؟

بعضي از انواع «دستمال»، از زمان هاي خيلي قديم هم توسط بشر به كار رفته است. احتمالاً اولين دستمال عبارت از يك دم شغال بوده كه روي چوب مي چسباندند. انسان هاي اوليه، از اين دستمال، هم به عنوان دستمال و هم به جاي بادبزن استفاده مي كرده اند. مي دانيم كه بسياري از قبايل وحشي، حصيرهائي از كاه درست كرده و آن را به سرشان مي گذاشتند تا عرقشان را با آن پاك كنند، و اين مورد احتمالاً اولين و عمده ترين مورد استعمال دستمال بوده است.
در زمان رومي ها و يوناني ها، نه تنها «دستمال» وجود داشته بلكه دستمال سفره هم به كار مي رفته است. از اين دستمال سفره براي خشك كردن دست در سر ميز غذا استفاده مي شده است.
در قرن هفدهم در فرانسه دستمال حالت يك وسيله تفنني را پيدا كرد. به طوري كه دستمال هائي كه از تور دوخته و جواهراتي را به عنوان زينت و آرايش به گوشه اين دستمال ها مي دوخته اند. موقعي كه انفيه در قرن هيجدهم متداول شد، بانوان شروع كردند به، به كار بردن دستمال هائي كه از پارچه رنگي درست مي شدند.
روايت شده كه «ماري اتتوانت» از لوئي شانزدهم خواست كه اعلاميه اي صادر كند مبني بر اين كه همه دستمال ها به جاي بيضي و دايره و مستطيل، بايد مربع شكل باشند!

   شهرها چگونه به وجود آمدند؟

شهرها قسمتي از تمدن بشر به شمار مي آيند. دو كلمه «سيتي» يعني شهر و «سيويليزيشن» يعني تمدن، هر دو از لغت لاتين Civis به معني شخصي آمده است كه هم در وظايف و هم در امتيازات اجتماعي كه در آن زندگي مي كند، سهيم باشد. بنابراين وقتي انواع مختلفي از مردم، ياد گرفتند كه چطور دسته جمعي كار كرده يا مثلاً چطور دسته جمعي تفريح كنند، شهرهاي بزرگ پديد آمدند. اختلاف عمده بين شهر و شهرك و دهكده در مساحت آنهاست. معمولاً از لحاظ اندازه شهر از بقيه بزرگتر است و تقريباً تمام شهرهاي كنوني در ابتداء به اندازه يك دهكده بوده اند.
دقيقاً كسي نمي داند كه اولين شهر دنيا چه موقع و به دست چه كسي به وجود آمد. شايد مثلاً وقتي يك قبيله سرگردان از شكارچيان و غيره به دنبال جاي مناسبي مي گشته اند تا براي محل سكونتشان انتخابش كنند، اين رويداد تقريباً در شش هزار سال قبل از ميلاد يا احتمالاً زودتر از اين تاريخ انجام گرفته است. در سه هزار سال قبل از ميلاد بشر شهرهاي بزرگي ساخته و در آنها زندگي مي كرده است.
در يك دوران خيلي ابتدائي تاريخ، قبل از به وجود آمدن شهرها، بشر متوجه اين نكته شده كه اگر حيوانات را گرفته و آنها را رام و اهلي كند؛ به اين ترتيب به روش آسانتري مي تواند غذاي خود را تأمين نمايد. چون در اين صورت ديگر لازم نبود كه هر وقت احساس گرسنگي مي كند مجبور شود براي شكار حيوانات روانه جنگل و غيره شود و همچنين متوجه نكته ديگري نيز شد كه عبارت بود از اين كه اگر خودش ميوه و يا غله بكارد آسان تر مي تواند به اين خوراكي دسترسي داشته باشد. از اينرو، بشر شروع به زراعت و كشاورزي و پرورش حيوانات كرد.
اما مردم اگر مي خواستند، دائماً از اين جا به آنجا كوچ كنند، پس تكليف زراعت و كشاورزي چه مي شد. چون براي امر زراعت لازم است كه انسان مدتي كافي، مثلاً تا رسيدن وقت خرمن، در يك جا اقامت كند. يا علاوه بر آن كوچ دادن گله هاي حيوانات از اين محل به محل ديگر كار آساني نبود. با اين دلايل قبيله هاي مختلف بشري، يك جاي معيني را براي سكونت دائمي خود انتخاب كرده و بدين ترتيب كم كم شهرها و دهكده ها پا به عرصه وجود گذاشتند. در حال حاضر از آن دهكده هاي اوليه ديگر آثاري به جا نمانده است.
چون در آن موقع همه ي خانه ها از پوست يا چوب يا گل ساخته مي شده، و كم كم با گذشت زمان، بشر ياد گرفته كه چگونه آنها را از مواد بادوام تري بسازد، بنابراين دهكده هاي ساده زراعتي اوليه كم كم توسعه و تغيير شكل يافته و جاي خود را به شهرك ها و شهرهاي بزرگ داده اند

   چرا عروس روي صورتش تور مي گذارد؟

در مورد تاريخچه پيدايش اين سنت، داستان هاي زيادي روايت شده است. ولي به هر حال تمام اين داستان ها به دوران باستاني بر مي گردد.
مي دانيد كه در زمان هاي قديم، در ميان خيلي از اقوام، رسم بود كه صورت عروس را از چشم شوهر اينده اش تا رسيدن روز عروسي پنهان مي كردند، مثلاً اين سنت در مصر متداول بود كه تا روز عروسي، داماد نمي توانست صورت عروس را ببيند! و باز كردن صورت عروس خود قسمتي از تشريفات عروسي را تشكيل مي داد. اين رسم در ميان عرب ها و هندوها و ساير اقوام آسيائي و اروپائي هم متداول بوده است.
رومي ها و عبري هاي اوليه هم تور روي صورت عروس را به عنوان يكي از تشريفات عروسي مي دانستند. بعضي از اين تور يا روبندها آنقدر بزرگ بوده اند كه تمام بدن عروس را مي پوشاندند. بعد از تمام شدن مراسم عروسي اين روبندها كنار گذاشته مي شد تا روز مرگ همسر كه دوباره آنها استفاده مي شد.
البته امروزه، گذاشتن تور روي سر عروس، فقط به اين دليل است كه هر چه بيشتر جنبه شاعرانه و جالبي به ظاهر عروس داده و او را زيباتر و معصوم تر جلوه دهد.

   عسل كي براي اولين بار مورد استفاده قرار گرفت؟

عسل يكي از شگفت انگيزترين توليدات صنعت است. عسل از زمانه خيلي خيلي قديم هم استفاده مي شده است، براي اين كه تنها راه به دست آوردن شكر بوده است. از عسل، به عنوان دارو هم استفاده مي شده است. يا اين كه براي درست كردن آشاميدني مخصوصي كه نوشابه انگبين نام داشته به كار مي رفته است و يا با شراب و يا ساير مشروبات الكلي مخلوط مي شده است.
در مصر، عسل حتي براي موميائي كردن نيز مورد استفاده داشته است و يا در هند قديم براي نگاهداري ميوه ها و يا پختن نان شيريني هاي مختلف و ساير غذاها به كار مي رفته است. حتي در انجيل و قرآن و بعضي از يادداشت هاي به جا مانده يونان باستان هم از عسل نام برده شده است. بنابراين تاريخچه مصرف عسل به زمانه خيلي قديم در تاريخ مي رسد.
امروز هم، از عسل، صدها استفاده مختلف مي شود، مثلاً به عنوان يك چاشني شيرين براي پختن بعضي غذاها، ميوه ها و شيريني استفاده مي شود. در درست كردن بستني نيز به كار مي رود. مورد استعمال ديگر آن در طب مي باشد. و براي تغذيه كودكان نيز تجويز مي شود. حتي ورزشكاران براي به دست آوردن نيروي بيشتر عسل مي خورند. از اينها گذشته عسل داراي خاصيت ضد عفوني بوده و براي شفا دادن جراحات و زخم ها به كار مي رود. بالاخره عسل در چيزهاي مختلفي مثل لوسيون دست، سيگار، ضد يخ و حتي ساختن توپ گلف نيز به كار مي رود!

   گاز براي اولين بار چه موقع مورد استفاده قرار گرفت؟

بشر مي تواند گاز را از يك جاهائي كه طبيعت ذخيره كرده است به دست بياورد و يا خود، آن را توليد كند. حالا در اينجا چگونگي توليد يا ساختن گاز را توسط بشر برايتان توسط شرح مي دهيم. اگر يك چپق گچي را با گرد زغال سنگ پر كنيم و سر آن را هم با گچ بپوشانيم، بعد آن را در يك گرماي خيلي زياد حرارت بدهيم، مي بينيم كه از سوراخ ساقه چپق، دودي شروع به خارج شدن مي كند و خروج اين دود به زودي متوقف مي شود. حالا اگر يك اشعه را زير اين چپق نگاهداريم، گازي كه از خارج مي شود، به صورت يك شعله كمرنگ و دائمي شعله ور مي گردد. بنابراين، همين آزمايش كوچك مراحل و طرز تشكيل گاز زغال سنگ را نشان مي دهد.

در سال 1792 يك مهندس اسكاتلندي كه «ويليام مورداك» نام داشت، براي اولين بار از گاز مصنوعي، استفاده كرد. او گاز توليد شده از زغال سنگ مشتعل را تصفيه كرده و با استفاده از لوله اي از اين گاز براي روشنايي خانه مسكوني خود استفاده كرد. چند سال بعد هم از همين روش براي روشنايي كارخانه اي در بيرمنگام استفاده نمود.

در ايالت متحده امريكا. گاز مصنوعي قبل از گاز طبيعي، براي ايجاد روشنائي به كار مي رفت. در1812، «ديويد ملويل»، از گاز زغال سنگ در بالتيمور مري لند خيابان هاي شهر را با استفاده از گاز مصنوعي روشن كردد. گاز طبيعي براي اولين بار در «فردونيا» نيويورك، در 1821 به كار رفت.

امروزه، از گاز طبيعي بيشتر از گاز مصنوعي، استفاده به عمل مي آيد. واضح است كه اين، به علت كشف منابع تازه گاز مي باشد. توسعه استعمال مختلف گاز در زندگي روزمره و كارخانه ها و غيره و پيشرفت و ساخت انواع جديد لوله كشي ها اين امكان را فراهم كرده كه بتوانند اين منابع گاز را به شهرهاي بزرگ متصل كنند.